‘Het luik gaat open. De oven brandt. De kist rolt naar binnen. De ovenisten buigen en het luik sluit zich weer.’

Met veel respect en eerbied worden de overledenen gecremeerd bij Crematorium Hilversum, alwaar ik een dag mocht meelopen met Leon, Rodney, Carolien en Sonya.

Het contact tussen de medewerkers van het crematorium en de uitvaartbegeleiders is gemoedelijk, amicaal, maar zeker professioneel. Hospitality staat hoog in het vaandel. De uitvaartbegeleider heeft het draaiboek al een dag van tevoren aangeleverd en de medewerkers zijn volledig op de hoogte van het verloop van de uitvaart.

Tijdens de dienst heeft de uitvaartbegeleider de regie. Zij bepaalt waar de rouwauto stopt, zij bepaalt wie als eerste de aula binnenkomt en zij bepaalt wanneer de muziek start. Er is ruimte voor tranen, voor de geur van bloemen, voor stiltes tijdens de muziek, voor emotie, voor koffie met een petit four, maar bovenal voor geduld en compassie.

Met andere woorden: vóór de schermen bepaalt de uitvaartbegeleider het verloop van de uitvaart. Zodra echter de procedure van het invoeren van de kist begint, nemen de crematoriummedewerkers de regie achter de schermen over.

Achter de schermen heersen punctualiteit en structuur, de hitte van de oven, het geluid van de cremulator, de focus van de ovenist op het crematieproces en de bijbehorende administratie. Tegelijkertijd worden de muziek, foto's en de opstelling van de aula voor de volgende uitvaart voorbereid. De medewerkers vormen een hecht team dat zo goed op elkaar is ingespeeld, dat het voor de uitvaartbegeleider en de nabestaanden voldoende is om alleen de wereld vóór de schermen te ervaren.

Waar ik misschien nog wel het meest van onder de indruk was, is de manier waarop de medewerkers van het crematorium met een rustige en kalme uitstraling tussen deze twee werelden laveren.

De wereld vóór de schermen, waar de overledene nog een lichaam heeft, en de wereld achter de schermen, waar de overledene na de crematie tot as is teruggebracht.